نسل سوخته

شبي سراسر وحشت و درد
شبي كه مرگ چه آسان ديده مي شد
اما...
صداي دلنشين و گرم
صدايي پر از اميد و اشتياق
در ذهن پيكر بي جان نشست
نمي شناسمت!
نمي بينمت!
نيستي!
اما چه آرام كلامت
صبحي ديگر برايم آفريد
با صدايت بود كه
زندگي را دوباره الهام گرفتم ...

باشد كه دنيا به كامت شود